สนุกสนานไลฟ์สไตล์

“พี่ขอกอดน้องหน่อยได้ไหมคะ เหมือนลูกสาวเลย” ​นอกจากน้ำเสียงที่ดูสดใสและอ่อนโยน ผมยังได้เห็นแววตาเป็นประกายของผู้ถาม แล้วก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่มันลึกซึ้งยิ่งไปกว่านั้น พี่เค้าพูดพลางเปิดรูปน้องหมาในมือถือให้ผมดู เห็นแล้วก็ใจเหลวเหมือนกันเพราะทั้งสีและหน้าตาละม้ายคล้ายน้องวิ้งกี้มาก ​“ได้เลยครับพี่” ผมตอบด้วยความยินดี แม้น้องวิ้งกี้จะออกแนวเก็บตัวนิดนึงแต่ท่าทีของพี่เค้าที่เข้ามาอย่างละมุนละม่อมทำให้น้องไม่ตื่นตกใจอะไร ​พี่เค้ารับน้องวิ้งกี้เค้าไปกอดและหอมอย่างอบอุ่น แล้วก็บอกผมว่า ​“น้องเค้าอยู่กับพี่มาสิบกว่าปี แต่น้องเสียไปแล้วค่ะ” ​ณ วินาทีนั้นใจผมวูบลงไปอยู่ที่พื้นเลย เข้าใจแล้วว่าทำไมอ้อมกอดที่เห็นตรงหน้าจึงเหมือนคนที่พลักพรากแบบไม่มีวันกลับ ได้มาพานพบกันอีกครั้งหนึ่ง อ้อมกอดที่เหมือนจะอยากหยุดเวลาไว้ให้นานตลอดชีวิต และการหอมแก้มที่เหมือนจะไม่สามารถทำได้อีกแล้ว คือทุกอย่างที่ผมรับรู้ได้ในทันที ​ครับ ผมเข้าใจเลยว่า ถ้าถึงเวลาของน้องวิ้งกี้บ้างที่ต้องจากไป ผมก็คงไม่ต่างกันแม้แต่น้อย

ตอนมาเดิน One Bangkok ในวันที่ไม่เร่งรีบ ก็รู้สึกว่ามีมุมให้ถ่ายรูปสวยๆ หลายจุดเหมือนกันนะ อย่างบริเวณชั้น 3 และ ชั้น 4 ทางเชื่อมระหว่างห้าง Parade และ The Storeys จากตรงนี้ได้เห็นตึกสวยๆ ใน One Bangkok แต่งแต้มด้วยสวนและต้นไม้สีเขียวด้านล่าง เห็นไปจนถึงเพื่อนบ้านอย่าง Dusit Central Park

ได้ยินคำว่าอวสานตึกแถว ผมนึกถึงสิ่งนี้เลยเป็นอันดับแรก “ดาดฟ้าเปลือย” ที่นับวันจะเลือนหายจากไป ตึกแถวสมัยก่อนนิยมทำแบบนี้กันมาก นอกจากจะเอาไว้วางแทงก์น้ำ หรือติดจานดาวเทียมแล้ว ผมก็เห็นภาพชีวิตอยู่บนนั้น ไม่ว่าจะทำสวน ตากผ้า นั่งกินข้าว หรือบางทีขึ้นไปเตะบอลเล่นกันก็มี ​แต่ดาดฟ้าแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะกับสภาพอากาศบ้านเราเท่าไหร่ ไม่ว่าจะปัญหารั่วซึมที่ต้องคอยแก้ไขอยู่เรื่อยๆ รวมถึงเรื่องของความร้อนสะสม แถมภาพลักษณ์ก็ไม่สวยงามกับสายตา รูปแบบที่เห็นดาดฟ้าในปัจจุบันจึงเปลี่ยนไปไม่ได้ใช้แบบนี้อีกแล้วครับ ​มีใครโตมากับดาดฟ้าแบบนี้บ้าง กว้างขนาดนี้ต้องกันซึมกันทั้งแนวนั่นล่ะ