ภาพแรกที่ได้เห็นนี่มันอย่างกับภาพวาดเลย ถึงกับอึ้งว่าภูเก็ตมุมนี้สวยงามมากจริงๆ ครับ แม้ผมจะเกิดที่นี่ แต่ผมไม่เคยได้มาเที่ยวจริงๆ สักครั้ง จนกระทั่งได้มาฮันนีมูนกับภรรยา และผมก็พบว่าที่นี่ Hospitality น่าประทับใจมากครับ
ที่มาก็คือวันแรกที่ไปถึงภรรยาโดนรองเท้ากัด เราก็เลยไปขอพลาสเตอร์ที่ฟร้อนต์ เช้าวันรุ่งขึ้น หลังแม่บ้านเข้ามาทำห้อง ก็มีพลาสเตอร์ชุดใหม่วางไว้อย่างใส่ใจด้วย
ผมไปร้านไหนๆ ใน Old Town ก็ยิ้มแย้มยินดีต้อนรับเลยไม่แปลกใจนะว่าทำไมต่างชาติที่มาเที่ยวเมืองไทยก็จะเกิดอาการ Thailand Effect พากันไม่อยากกลับบ้านโดยเฉพาะเมื่อต้องขึ้นบันไดเลื่อนอันลือชื่อที่สุวรรณภูมิ
นึกถึงเวลาไปต่างประเทศบางที่เริ่ม Over Tourismคนพื้นที่เริ่มกีดกัน ไม่ค่อยต้อนรับนักท่องเที่ยวคิดว่าถ้าเมืองไทยอยากจะไปต่อได้ในเวลาแบบนี้ ก็ขออย่าให้ความประทับใจแบบไทยขาดตกบกพร่องเลย ยิ่งในช่วงเวลาที่โลกหาความสุขสงบได้ยากในหลายพื้นที่ ประเทศเรายิ่งมีโอกาสเพิ่มมากขึ้น
แต่ตอนนี้ก็รู้สึกเหมือนกันครับว่า ภูเก็ตคนโตเร็วกว่า Infrastucture ผมขับรถไปตรงไหนก็เจอรถติด คงต้องรออีกนิด ตอนนี้แผน Mega Project ลงไปเพียบ ทางด่วนกะทู้-ป่าตอง / รถไฟฟ้ารางเบา การขยายสนามบินภูเก็ตเฟส 2 รองรับกว่า 18 ล้านคน
ยังไม่นับการทุ่มทุนของภาคเอกชน ทั้ง Wellness Hub โดยกลุ่ม BDMS และบำรุงราษฎร์ ทั้ง Luxury Retails โดยเซ็นทรัลและ ICONSIAM ทั้งหมดนี่ขับเคลื่อนด้วยตลาดสุดพรีเมียมของภูเก็ต
ไข่มุกแห่งอันดามันวันนี้ไม่ได้เป็นแค่สถานที่ท่องเที่ยว แต่เป็นเดอะแบกของหลาย Sector ของไทย รวมถึงอสังหาริมทรัพย์ด้วยเช่นกัน
ขอบคุณ Sri Panwa ที่สร้างประสบการณ์ดีๆ ครับ
เป็นโรงแรมที่ทุกห้องเห็นทะเลเต็มตาหมดไม่ว่าห้องนอน ห้องน้ำ หรือเรือนรับรอง
มุมนี้กลายเป็นมุมแรกที่ผมกับภรรยาทิ้งสัมภาระทุกอย่างแล้วมานั่งซึมซับบรรยากาศอยู่นาน
ทะเลนี่ ดูได้มีมีเบื่อเลย
ทิวทัศน์แรกที่ฟร้อนต์ก็ละลายแล้ว
อันนี้คือภาพแรกที่เข้ามาเห็นจริงๆ
มีห้อง steam ในตัวด้วย
เรือนรับรองจะแยกออกจากห้องนอน อยู่สบายปาร์ตี้ได้เลย
วิวแบบนี้นอนเล่นได้ทั้งวันไม่อยากออกไปไหน
